Dank u, dank u.
De verwachtingen mogen wel wat minder.
Al zou het raar zijn geweest als jullie niet hadden geklapt.
Als ik was opgekomen en jullie hadden gezegd: 'We zien wel.
Eens zien hoe dik die eikel geworden is.'
En het antwoord is: 'nog dikker.'
Ik heb het al lang opgegeven. Het is nu alsof het een ander overkomt.
Iemand zou moeten ingrijpen.
Het is alsof ik een bosbrand zie.
Hopelijk kunnen ze die in bedwang houden.
Zappen maar.
Dit is echt. Het is niet nep.
Ik heb het zelf gedaan. Het is organisch. Ik ben dik.
Er zijn indicaties voor.
Ik betrap mezelf erop dat ik onbewust m'n buik met m'n arm bedek.
Dat is echt een dikkerd-actie.
Nu ben ik dun.
Je kunt m'n buik niet zien.
Dik. Dun.
Misschien hoop ik dat mensen denken: houdt hij een baby vast?
Hij is dun en zorgzaam. Wat een kerel.
Ik weet dat deze broek strak zit. Dat is een cadeautje voor de dames.
En voor sommige heren.
Ik heb geen controle meer over wie ik opwind.
Deze broek zit strak, maar als ik hem een week gedragen heb, gaat het wel.
Zo benader ik kleding.
Opeen bepaald moment zeggen de kleren: 'Ik pas me wel aan.
Je kunt een grotere broek kopen, of ik kan rekken.
Wat jij maar wilt, Jim.'
Als dit overhemd niet in m'n broek zit, komt het trouwens tot hier.
Echt eng hoe lang het is.
Als ik het op m'n bed zie liggen, denk ik: is dat m'n overhemd of een slaapzak?
Maar als ik het aantrek, denk ik: het zit een beetje strak.
Ga ik soms rolschaatsen?
Maar het kan me niks schelen. Klonk dat geloofwaardig?
Want dat zeggen we altijd, hè?
Als we ergens geen controle over hebben...
doen we alsof we het toch niet willen.
Het kan me niks schelen. Wie wil er nu dun zijn?
Wie wil er nu gezond uitzien en aantrekkelijk zijn?
Iedereen.
Ik niet. Ik zie er liever uit als een marshmallow met een pruik op.
O, ik heb een nieuwe riem...
want m'n vorige zag eruit alsof hij gemarteld was in Game of Thrones.
Ik weet niet wat ermee gebeurd is.
Vast omdat ik het gaatje van de riem niet wil opgeven.
Ik denk dan: het gaat nog wel.
Ik had het horlogebandje van David Beckham kunnen zijn, dacht m'n arme riem.
Maar voor iemand die dik is, heeft een riem een andere functie.
Een dun persoon houdt met een riem z'n broek op.
Deze broek gaat nergens naartoe.
Een dik persoon draagt hem als afleidingsmanoeuvre.
Het moet je ervan afleiden dat dit allemaal dezelfde oppervlakte is.
Het is een mini-evenaar...
die het noordelijk halfrond scheidt van de zuidelijke vetkwab.
En hoe breder de riem, hoe beter de illusie is. Dat is pure wetenschap.
Daarom is de riem van de kerstman net een lopende band.
Die houdt z'n broek niet omhoog, die houdt z'n jas dicht.
En wij zetten koekjes neer voor die papzak?
De kerstman draagt natuurlijk bretels onder z'n jas.
Bretels, de laatste halte voor de dikke man.
Want uiteindelijk wordt je pens zo groot...
dat je de broek moet ophangen, net als een brug.
De riem past niet langer over de evenaar.
Die moet eronder vastgemaakt worden.
Die trekt de broek omlaag in plaats van dat hij hem ophoudt.
Want elke actie heeft een gelijke tegenreactie...
waardoor je moet kiezen tussen bretels of een leven lang loodgietersgrappen.
Triest.
Bedankt dat jullie hier vanavond zijn, trouwens.
Dit is m'n vijfde special van een uur. Eén voor elk van m'n vijf kinderen.
Dus hopelijk is dit de laatste.
Mooi hier. Hopelijk was jullie zomer leuk...
want er staat druk op je om van de zomer te genieten, hè?
Ik kom uit het Midwesten. Het is bijna paniek.
'Ga naar buiten, ga plezier maken. De winter zal onze dood worden.
Ga nu huidkanker krijgen.'
Want men verwacht dat je tijdens de zomer plezier hebt.
s' Winters spreken we zo vol ontzag over de zomer.
In januari lijkt het wel alsof je het over een overleden huisdier hebt.
'Herinner je je de zomer nog? Ik mis de zomer.
Ik heb foto's van de zomer.
Toen waren we nog een gelukkig gezin.'
De zomer wordt voorgesteld als een vakantie.
Het is net drie maanden vakantie, alleen voor kinderen.
En wie verdient er nu geen maanden vrij na het harde werken op de kleuterschool?
Ik heb vijf jonge kinderen. 's Zomers...
hangen ze rond alsof ze net terug zijn van de strijd tegen ISIS.
'Groep vijf was echt moordend.'
De zomervakantie zorgt ervoor dat volwassen zijn enorm tegenvalt.
Bij die eerste baan denk je: moet ik in juli werken?
Ben ik soms in Rusland?
En er is een vreemde druk om te gaan reizen.
'Ga je van de zomer ergens heen?' 'Waarom moet ik ergens heen?'
'Nou, we waren hier toen het rotweer was.
Nu het lekker weer is, moeten we maar weggaan.'
Dat slaat nergens op.
En wat is het een rotweer in de winter, hè?
We zijn er nooit klaar voor.
We zijn nooit klaar voor het wisselen der seizoenen.
Zelfs in oktober worden we verrast. Zo van: 'Jemig, wat is het koud.
Is dit nu elk jaar zo?'
We zijn niet boos. In februari zijn mensen boos vanwege het weer.
We willen iemand de schuld geven. 'Het is ijskoud. Obama.
Het komt door dat verdomde ObamaCare.
Zonder ObamaCare zou het buiten 22 graden zijn.'
Er zijn altijd een paar mannen die niks om de kou geven, hè?
Zo van: 'Is het min 16? Nou en, ik ben toch gaan golfen.
Ik draag een korte broek, want ik ben een lul.'
Dat zijn die mensen die een nieuwjaarsduik gaan nemen.
Wens je die niet stiekem dood?
Niet allemaal, maar bij het nieuws denk je: niet één sterfgeval?
Maar ik zou het gewend moeten zijn.
In m'n jeugdherinneringen was het altijd winter.
In de winter, toen ik door de natte sneeuw sjokte, langs bergen sneeuw.
Op school zag ik een foto van Siberië, waar Stalin...
Russische gevangenen heen stuurde. Dat leek precies op mijn thuisstad.
'Is dat mijn fiets? Dat is mijn fiets.'
Ik vroeg aan m'n pa: 'Waarom wonen we hier? Waarom blijven we hier?'
En hij zei: 'Nou, door die strenge winters...
leer je de zomer echt waarderen.'
En op dat moment besefte ik dat hij een alcoholist was.
'O, je bent altijd dronken.' 'Voor mij is het altijd warm.'
Ik dacht altijd dat mensen misleid waren om naar het Midwesten te gaan.
Ze zaten 200 jaar geleden in een afgesloten kar aan de Oostkust.
Iemand zei: 'Waar gaan jullie heen?' 'O, we gaan naar het westen.'
'Naar het westen? Heb je het Midwesten al overwogen?'
'Het Midwesten?' 'Dat is ook west, maar dan dichterbij.
Weet je wat, hou je van geelbruine graanvelden?'
'Nee, ik ben allergisch voor gluten.'
'En meren? Daar houdt iedereen van. Er zijn mooie in het Midwesten.
Grote Meren zelfs. Een ervan heet Lake Superior.'
'Daar ga ik niet naartoe.'
Maar ik ben wel dol op het Midwesten. Met de kerst ga ik altijd naar Milwaukee.
Ik vind het leuk om Californiërs te zeggen dat ik in december naar Wisconsin ga.
Zij zeggen altijd: 'Nee, niet doen.'
'Maar daar komt de familie van m'n vrouw vandaan.'
'Zoek dan een nieuwe vrouw.'
Ik doe in Wisconsin niets anders dan kaas eten.
Ik weet dat het een cliché is, maar daar lijkt het wel alsof ze er vanaf moeten.
'Hé, wil je een stuk kaas?' 'Ik ben net wakker.'
'Dat is een ja, hè?'
Heb je ooit zoveel kaas gegeten dat je denkt:
'Misschien ga ik nu nooit meer naar de wc.
Aan de Oostkust is dat raar. In het Midwesten is dat maandag.
Het komt door het weer.
Daarom eten we zo, we hebben zoiets van:
'Het is nog winter.
Het is zomer, maar ik ga lekker.'
Het is niet altijd winter. Mensen zijn dol op de lente.
Dat is een leuk dag, ja.
Wat is de lente toch een leugen, hè?
Ik heb de hele lente gewacht op de lente.
Zo van: 'Is het lente?' 'Nee, het sneeuwt.'
De volgende dag. 'Is het lente?' 'Nee, het is 32 graden.'
'We hebben de kleine witte bloemetjes gemist, zeker?'
En mensen zijn dol op de herfst. 'Dat is m'n lievelingsseizoen.'
Het is geen wedstrijd.
Het favoriete seizoen waar ik op stem in Topseizoen is de herfst.'
Mensen die van de herfst houden, zijn dol op het gebladerte.
'Het gebladerte. Laten we langs het gebladerte rijden.
Dat is zo mooi, de manier waarop de bladeren doodgaan.
Ze zijn zo mooi voor ze hun dood tegemoet vallen.'
Wij vinden het mooi, maar al die bladeren zijn terminaal.
Het helpt ook dat de bladeren niet kunnen praten.
Anders zouden ze zoiets hebben van:
'Geef me bladgroen.
Waarom rijden de mensen me lachend voorbij? Monsters.'
We zijn nogal ongevoelig voor de tragedie van de bladeren.
Ze sterven en vallen op de grond en wij harken ze zo op.
'Willen jullie op die stapel dode bladeren springen?
Nee? Steek ze dan maar in brand.
Die arme bladeren kennen alleen maar de lente en de zomer.
En in oktober denken ze dan: waar gaat iedereen naartoe?
Begin november zie je altijd nog een paar bladeren hangen.
Die denken: Ik ga het halen. Ik ga de winter overleven.
Ik en m'n maatje Carl. Toch, Carl? Carl?
De naaldbomen zijn vast stikjaloers op al die aandacht voor de bladeren.
'Stomme bladeren, iedereen kijkt naar de mooie bladeren.
Je hoeft ze niet te leren kennen. Na een paar maanden zijn ze al dood.
In december sta je op een ladder en zet je een ster op mijn kop.'
'Waarom klinkt een naaldboom als iemand uit Brooklyn?
Hoeveel grappen over seizoenen heeft die kerel?'
Over het gebladerte gesproken, afgelopen oktober...
was ik in het westen van Massachusetts. Daar zijn ze er erg trots op.
'Heb je ons gebladerte gezien?'
'Ja, gefeliciteerd met iets waar je niks voor hebt hoeven te doen.'
Ik reed met een vriend langs een school...
en m'n vriend zei: 'Zag je die school?'
Daar is 'Mary Had a Little Lamb' geschreven.'
Ik dacht: moet ik daarvan onder de indruk zijn?
Hij zei: 'Dat is wel een nationaal monument.'
Ik dacht: zijn er mensen die zeggen: 'Kom...
eens kijken waar het slechtste liedje ooit geschreven is.
Maar wat ik niet besefte, was dat 'Mary Had a Little Lamb'...
in z'n tijd een enorme hit was.
Een megahit. Het was hun 'Uptown Funk'.
Dan vraag je je af wat er in de jaren 1830 aan de hand was.
'Heb je dat lied al gehoord, 'Mary Had a Little Lamb'?
Dat is het lied van onze generatie.
Het is zo complex. Het gaat over een meisje, Mary, en haar kleine lam.
Het lied legt het beter uit. Ik doe het geen recht zo.
M'n vriend zei: 'Dat is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.'
Ik zei: 'Dat hoop ik maar...
anders is het het slechtste verzonnen verhaal ooit.'
Hoe slecht waren de andere liedjes van toen dan?'
'Johnny heeft een klein beetje pokken.' 'We zullen de 30 niet halen.'
En natuurlijk m'n favoriet: 'Waarom stinkt iedereen naar poep?'
'Jim, niet doen.'
Ik ben daar een paar weken geweest in een heel leuke bed and breakfast.
De vrouw die dat runde, vroeg elke ochtend:
'Ga je nog wandelen vandaag?'
En ik dacht dan: wauw, die vrouw kent me echt niet.
Ik wandel nu niet en nooit niet.
Niet eens om aan de nazi's te ontsnappen.
Als ik in The Sound of Music zat en ze zouden zeggen:
'Om te ontsnappen moet je die bergen over.'
Dan zou ik zeggen: 'Kan ik me niet in een kelder verstoppen of zo?
Wel in een kelder die helemaal af is.
Eentje met een vat bier en een betaald sportkanaal, snap je?'
Ik heb wel gewandeld.
Het eerste dat je dan opvalt, is dat het een vergissing was.
'O, we lopen niet naar een specifieke plek toe.
Er is niets aan het einde van dit pad. Geen bar of restaurant.
Niet eens een snoepautomaat. We zijn idioten.'
Als je gaat wandelen, is er altijd een moment waarop je denkt: O, nee.
Nu moeten we ook nog teruglopen. Er is geen uitgang via de souvenirwinkel.
Ik wil wandelen leuk vinden. Het is net paardrijden.
Je wilt het leuk vinden, maar als je op het paard zit, denk je:
Ik ben geen meisje van 12. Haal me van dit arme beest af.
Maar wandelen is enorm populair.
Je hebt wandelkleding. Kleding om buiten in te wandelen.
Ik dacht dat alle kleding daarvoor diende.
In hele delen van het land...
in het hele Noordwesten kleedt iedereen zich alsof er...
op elk moment een spontane wandeling kan komen.
'Ik ga koffie halen, maar je weet nooit of er nog gewandeld gaat worden.
Ik doe dus maar stevige schoenen aan en een fleecetrui.'
Die grap wordt gesponsord door Patagonia.
Meestal gaan we wandelen met een vriend, hè?
Doe je dan alsof je in een Viagra-reclame zit? 'Hoe is het met je erectiestoornis?'
Er is altijd die eenzame wandelaar die net een lichaam lijkt te hebben gedumpt.
'Is er iemand bij die vent? Waarom draagt hij een vuilniszak?
Is dat Dexter?
Waarom heb je me gevraagd om te gaan wandelen?'
Maar het is niet alleen wandelen. Je moet ook onnodig veel klimmen.
'Wil je daarop klimmen?'
Nee, ik wil niet klimmen. Ik ben volwassen, ik heb een rijbewijs.
Ik hou niet van klimmen. Ik klim niet eens graag een SUV in.
Bij die laatste stap denk ik altijd: is het het wel waard?
Waarom kun je geen normale auto hebben? Gaan we soms op safari?
Ik wil wel een olifant zien als ik in je benzineslurper moet stappen.
Maar zodra je in een SUV zit...
denk je altijd: O, ja. Laten we Irak gaan binnenvallen.
Aan de kant.
Want in een SUV verandert iedereen in een zak. 'Een knipperlicht is onnodig.'
Weet je nog dat ze 15 jaar geleden zeiden: 'Geen SUV's meer kopen.
Die zijn slecht voor het milieu.'
En wij hadden zoiets van: 'Oké. Ik wil een SUV kopen.'
'Ik heb er een reden voor.' 'Kan me niks schelen.'
Ik heb geen SUV. Ik heb niet eens een auto, want ik ben een goed mens.
Nee, ik woon in New York en heb vijf kinderen.
Ik laat die mij overal naartoe dragen.
Ik weet niks van auto's. Ik kom uit een autofamilie. M'n pa was dol op auto's.
M'n broers ook. Ze praten over auto's en gaan naar autoshows.
M'n broers betalen om naar auto's te kijken waarin ze nooit zullen rijden.
En ik vond stripclubs al raar.
De meeste accessoires zijn overbodig. Cruisecontrol heb ik nog nooit gebruikt.
Bij stoelverwarming voelt het alsof ik in m'n broek heb geplast.
Lekker, hoor. Kunnen we even langs de SEH rijden?
Ik denk dat dit ook een symptoom van een beroerte is.
Thuis in Indiana huur ik altijd een auto.
M'n broer Mitch vraagt altijd: 'Wat voor auto heb je?' 'Een blauwe.'
'Vier of zes cilinders?' 'Een blauwe.'
Het meest mannelijke vervoersmiddel is een pick-up, dat weet ik...
omdat m'n broer Mike er een heeft en hij een echte man is.
Ik word nu nerveus van reclames voor pick-ups.
Die gaan zo van: 'Je kunt een ton trekken. Je kunt twee ton trekken.
Je kunt een vliegdekschip trekken.'
Waarom?
Waarvoor heb je dat nodig? Jij rijdt alleen naar restaurants.
Maar mensen die in pick-ups rijden...
willen met dat arbeidsethos geassocieerd worden.
Dan moet ik in een bakkerswagen gaan rijden.
Ik was met m'n broer in een tuincentrum en zei:
'Als ik een kleine boom koop, mag die dan in jouw truck?'
En hij zei: 'Nee, dan maak je hem vuil.'
En toen besefte ik dat iedereen die ik ken die een pick-up heeft...
er helemaal niks mee oppikt.
Het is alsof je rondloopt met een grote, lege koffer.
'Ga je op reis?'
'Nee, maar ik ben wel zo iemand die dat zou doen.'
'Zo sterk als een Ram.'
Ik wil iedereen bedanken die naar The Jim Gaffigan Show heeft gekeken.
Ik waardeer het.
En als je niet hebt gekeken, dan ben je een hufter.
Maar bedankt als je wel hebt gekeken, want er zijn zo veel series...
en afleveringen van series waar je naar zou moeten kijken.
Het is ongelofelijk dat wij hier nu überhaupt zijn.
Het is wel overweldigend, hoor. DVR, on-demand.
Soms doe ik Netflix open en denk ik: ik kan het niet.
Dit gaat helemaal geen verschil maken.
En ik weet dat er druk is.
Want we hebben excuses bedacht voor onze vrienden...
alsof het om schuldeisers gaat.
'Volg je Game of Thrones?'
'Ik loop een beetje achter.
Geef me een week. M'n vrouw heeft zo'n stomme baby gekregen.'
En het houdt nooit op.
'Heb je die serie uitgekeken? Dan moet je deze serie kijken.'
Nee, nu moet ik weer leren lezen.
Ik moet woorden hardop zeggen om te zien of ik nog kan lezen.
Heb je onlangs nog een boek gelezen? Geen tablet of laptop, maar een echt boek?
Dan voel je je net Abe Lincoln.
'Het is van hout gemaakt. Hopelijk vat het geen vlam.
Hoe laat moet het weer terug naar het museum?'
Want we doen allemaal aan 'binge-watching'.
Toen ze het idee van 'binge-watching' introduceerden...
dacht ik: wat sneu.
Ik kijk gewoon een aflevering of twee. Heb ik een week niet gedoucht?
Ben ik opa geworden? Heb ik m'n eigen begrafenis gemist?
Ik kijk naar series die ik niet eens goed vind.
'Dit is best slecht, ik kijk nog wel een aflevering of vijf.'
Ik heb elke aflevering van True Blood gezien en ik ben niet eens homo.
Sommigen denken: als je True Blood kijkt, betekent dat nog niet dat je homo bent.
Omdat je homo bent.
Het is de hoofdoorzaak voor homoseksualiteit.
M'n vrienden snappen het niet. 'Wanneer kijk jij dan met vijf kinderen?'
Ik negeer ze. 'Ik kan niet naar je optreden, ik kijk West Wing opnieuw.'
Het is gênant hoe ik televisie verslind.
Soms zeg ik tegen mezelf: 'Oké, nog één seizoen...
en dan ga ik naar bed. Kom op, zeg.'
Stoppen is moeilijk. Het einde is in zicht en je wilt dat succes.
'Heb je tien kilometer gelopen? Ik heb Mad Men uitgekeken.
Ik ben wat stijf, maar het is me gelukt.
Ik ben een televisie-atleet. Een tele-atleet.'
Het is raar als je een hele serie gekeken hebt.
Dan weet je niet wat je met jezelf aan moet.
'Ik heb me niet meer zo verloren gevoeld sinds Lost eindigde.
Moet ik naar een café gaan? Weet ik nog wel hoe ik met mensen moet praten?
En aan een nieuwe serie beginnen is net een blind date, hè?
'Nou, m'n vriend gaf hoog over je op en ik heb vanavond tijd.
Ik denk dat ik er wel weer klaar voor ben.'
Want we hebben relaties met die tv-series. Heb je het ooit uitgemaakt met een serie?
Je kijkt een paar afleveringen en denkt: het is klaar.
Ik ken je niet eens meer. Ik heb je de beste avonden van m'n leven gegeven.
Netflix laat je je fouten niet vergeven. Die blijven in je rij staan.
'Herinner je je deze relatie?'
'Ik was dronken. Het was een rebound.'
Ze doen suggesties. 'Aangezien je True Blood leuk vond...
heb je hier meer homoseries.'
Misschien vind ik The L Word wel leuk, geen idee.
Netflix heeft tv kijken met reclames echt wel een beetje pijnlijk gemaakt.
Het duurt eeuwen. 'Ben ik hier m'n eigen eten aan het kweken of zo?
Oké, Geico, we snappen het al.'
En het is niet alleen de duur van de reclames, of het aantal.
Het is wat ze zeggen over de typische kijker...
van de series waar je naar kijkt.
'Katheter? Waarom zou...
Omgekeerde hypotheek?
Pijn in m'n rug? Ik heb inderdaad pijn in m'n rug.
Wat ken je me toch goed, televisieserie.'
Ik kijk veel kabel-tv-nieuws, omdat ik graag depressief word.
Dat is de enige reden om te kijken. Na vijf minuten herhalen ze alle verhalen.
'Weet je nog, die vreselijke gebeurtenis? Nu krijg je die nog 20 keer.
Dan kun je niet meer slapen.'
Ik vind het interessant hoe aantrekkelijk al die nieuwslezers zijn.
Ze zijn erg aantrekkelijk en erg netjes aangekleed. Maar waarom?
Je hebt het over een orkaan.
Vanwaar die avondjurk?
Maar we denken allemaal wel: bedankt dat je wat been laat zien.
Nieuwslezers zijn zo aantrekkelijk.
Het leidt ontzettend af als ze een normaal iemand interviewen.
Zo van: 'Is dat een slechterik?
Of een slachtoffer? Ik weet dat hij hier de loser is, maar...'
Maar nieuwslezers zijn onze roddelaars, hè?
Dat zijn nieuwslezers. Roddelaars.
'Je gelooft nooit wat er gebeurd is met deze persoon...
die je nog nooit hebt ontmoet. Is dat niet sneu?
Er zijn trouwens rare dingen aan de hand in Engeland.
Daar woont m'n vriend John. Vertel jij ze erover?
Bedankt, John. Vreselijk, hè? Het gaat morgen trouwens regenen.
Dat weet ik voor 99 procent zeker. Het gaat regenen en dat is sneu.'
M'n meeste vrienden van onder de 30 hebben niet eens kabel-tv.
Ik zeg dan: 'Maar waar stuur je dan je 500 dollar per maand naartoe?'
Het begint gênant te worden om kabel te hebben, hè?
'Heb je kabel?' 'Ik ga die wegdoen. Als ik sterf.'
De technologie gaat zo snel vooruit.
Soms denk je dat je met je tijd meegaat...
en soms voel je je net die vriend met het klaptoestel.
We hebben allemaal wel zo'n vriend of familielid.
'Hoe kom je daaraan? Bel je daarmee naar het verleden?
Welk personage van Breaking Bad was jij?'
Maar er zijn zeker momenten dat ik de man met het klaptoestel ben.
Ik heb nog een vaste telefoon. Sommigen denken: wat is dat?
Niemand wil bekennen dat ze die hebben.
Dat is alsof je ontdekt dat je nog voor AOL betaalt.
Maar zo rechtvaardig ik m'n vaste lijn.
'Ik heb een vaste lijn nodig voor het geval dat alle zendmasten uitvallen.
Dan zou ik niemand kunnen bellen.'
Onze vaste telefoon gaat over...
en m'n vrouw en ik nemen die dan niet eens op.
'Het is vast niet voor ons, niemand die we kennen, heeft dit nummer.'
Alsof we een vreemde betalen om het avondeten te onderbreken.
Ik ken trouwens geen enkel telefoonnummer.
Ik ken het nummer van m'n eigen vrouw niet eens.
Als ik na een arrestatie één nummer mocht bellen, zou ik zeggen: '112'.
Ik mis het hard ophangen van de telefoon wel als ik boos was.
Zo van: 'Loop maar naar de hel.'
Dat kan met een gsm niet. 'Loop maar naar de hel.'
Ik wil niet dat die in de wc valt.
Ik werd om zeven uur wakker en ging rond half twee uit bed.
Ik heb een goede reden nodig om uit bed te komen, zoals brand.
En dat werkt niet eens.
Ooit ging in een hotel het brandalarm af en stond ik niet op.
Ik dacht: dat is een test.
Daar durf ik m'n leven om te verwedden.
Ik snap ochtendmensen niet. 'Zelfs op vrije dagen sta ik om zes uur op.'
Die zouden we moeten mogen slaan.
Ik ben jaloers.
Ja, haat. Klap voor haat.
Maar ik ben echt jaloers.
M'n rolmodellen waren namelijk de grootouders...
in die film, Charlie and the Chocolate Factory.
Ik weet nog dat ik als kind die scène zag...
met die grootouders in bed en dacht:
Ik mag die mensen. Ik vind het leuk wat zij doen.
Zij lagen constant in bed. 'Wat als we dat eens zouden doen tot onze dood?'
Ze keken niet eens tv. Ze keken naar de andere grootouders.
'Hoe is jullie bed?' 'Prima, hetzelfde als jullie bed.'
Ze lagen in bed. Ze leefden in armoede.
Hun kleinzoon kreeg een kaartje waarmee hij een chocoladefabriek kon winnen...
en maar één van de grootouders wilde uit bed komen.
De rest had zoiets van: 'Veel succes, Charlie.
Win de fabriek maar en maak een chocoladebed.'
Ik moet meestal vroeg opstaan omdat ik jonge kinderen heb...
en die het leven willen ervaren en zo.
'Wat gaan we vandaag doen?' 'Ik wilde graag een dutje doen.'
'Mogen we naar buiten?' 'Dat is gesloten.'
's Zomers neem ik de kinderen mee op tournee...
en doen we overdag kinderactiviteiten...
en treed ik 's avonds op.
De kinderactiviteit is meestal een dierentuin of een park.
In Erie, Pennsylvania, gingen we mee met een piratenboottocht...
wat erg authentiek is, want als ik aan het Erie-meer denk...
denk ik aan al die piraten op de kusten van West-Pennsylvania.
Er waren zo'n 50 kinderen, allemaal verkleed als piraten.
Net een Jimmy Buffet-concert voor kinderen.
En die kinderen vonden het geweldig.
Kinderen verkleden zich graag als piraten. En dat waren moordenaars en verkrachters.
Maar wij vinden het schattig. 'Wat lief.
Hij is net zo'n psychopaat die de Caraïben terroriseerde.'
We laten onze kinderen zich verkleden als moordenaars.
Darth Vader, die rassenmoordende gek. Dat is leuk.
De duivel. Wat schattig.
Hitler. Nee.
Geen enkele ouder wil dat uitleggen.
'Waarom is je zoon verkleed als Hitler?'
'Hij vindt nazi-Duitsland fascinerend.
Dat heeft hij van z'n vader. Zijn kamer hangt vol Hitler-spullen.'
In de zomer gingen we naar jaarmarkten.
Ongelofelijk hoe je kijk daarop verandert.
Als kind heb je zoiets van: 'Er is een jaarmarkt.'
Als volwassene denk je: dat ziet er gevaarlijk uit.
Koken ze in die truck?
Vroeger ging je naar het grootste varken van de streek kijken.
Nu gaan we erheen om het grootste varken van de streek te zijn.
Het eten op jaarmarkten is af en toe echt belachelijk.
Gefrituurde Oreo's, oké. Gefrituurde Twinkies, misschien.
Gefrituurde boter, nee.
'Weet je hoe je af en toe een staaf boter eet?
Zullen we die eens frituren?'
Nee, dat is verkeerd. Het is heerlijk...
maar verkeerd.
Er is geen keuringsdienst, daarom doen ze dat.
Alles op de jaarmarkt is maar tijdelijk.
Als de politie komt, kunnen ze dus gewoon weggaan.
Sommige attracties zien er niet veilig uit, dus laat ik de kinderen eerst gaan.
We hoeven niet allemaal dood.
Maar op de jaarmarkt wil je niks veroordelen.
Je hebt altijd zoiets van: 'Deze attractie is vast wel oké.
Die kerel die de attractie runt, is vast wel een ingenieur.
Zo is hij vast z'n arm kwijtgeraakt.' Weet je?
Want we zijn goed van vertrouwen. Liften vertrouwen we prima.
'Wat is dit, een doodskist aan een touwtje? Ik ga erin.
Hoe werkt dit? Als hij schudt, dan giechelen we wel.'
We giechelen omdat we beseffen dat niemand dat ding bestuurt.
Dan hebben we zoiets van: 'We gaan allemaal dood.'
Of we drukken op een knop, of we klimmen door het luik in het plafond...
dat uitkomt in elke Bruce Willis-film. Wat doen we?
We giechelen omdat je in een lift nooit praat, hè?
Als je met een vriend in een lege lift stapt, zeg je nog: 'Ik zeg het later wel.'
Het voelt ontzettend ongemakkelijk, je staat daar zo van:
'Moeten we nu kussen? Waar zijn we mee bezig?
Het is erg vreemd. Niet zo ongemakkelijk als een trappenhuis.
Ben je ooit alleen in een leeg trappenhuis onbekende tegenliggers tegengekomen?
Dan is er altijd zo'n moment waarop je elkaar aankijkt.
'Zullen we elkaar maar niet verkrachten?'
'Wat doe jij hier? Wat doe ik hier? Is dit een aflevering van Law & Order?'
Maar we begeven ons vrijwillig in van die ongemakkelijke situaties.
Soms betalen we er zelfs voor. Zoals in waterpretparken.
Die zijn leuk, maar er is altijd zo'n moment van:
'Is dit een bijeenkomst van mensen die ik niet halfnaakt wil zien?'
Want er lopen daar mensen rond met een zelfvertrouwen...
dat ze niet horen te hebben.
En je bewondert het bijna. 'Ga zo door. Maar niet bij mij in de buurt.'
Je probeert het te begrijpen.
'Komt het door de geur van chemische dampen en kinderurine?
Waardoor heb je een bravado waar Beyoncé nog van zou gaan blozen?'
Maar je wilt niet oordelen.
'Weet je wat? Ze zijn hier voor hun kinderen.
Ik ook, en vergeleken bij hen ben ik net Magic Mike.'
Dus fijn dat ze er zijn.
M'n zoon van drie heeft geen verjaardagscadeau voor me gekocht.
En ik ken hem al een paar jaar. Ik praat dus niet meer tegen hem.
Cadeaus zijn interessant. Er is niks wat ik echt nodig heb of wil.
M'n leven is behoorlijk chaotisch. Ik heb vijf kinderen.
M'n vrienden zijn dol op dingen. Een vriend heeft een la vol horloges.
En nog een vriend heeft vijf auto's.
En als ik bij die mensen ben, besef ik dat ik heel simpel ben.
De enige dingen ik nodig heb, zijn een lekker bed en een privéjet.
Het bed heb ik. Nu de jet nog.
En die mag best tweedehands zijn. Ik ben geen snob.
Oké, geen propellervliegtuig, ik ben geen pauper.
Een gewone privéjet waarmee een gewone man zoals ik...
naar een privé-eiland zonder kinderen kan.
Weet je? Ik ben maar een gewone arbeidersjongen.
Wat belachelijk. Dit jaar is voorbij gevlogen.
Ik heb me aan m'n nieuwjaarsbelofte gehouden.
Echt waar. Ik heb dit jaar elke dag pasta gegeten. Dank je.
Het was niet gemakkelijk, hoor.
Op sommige avonden dacht ik: jeetje, het is al half twaalf.
Ik heb nog geen pasta op. Even m'n vrouw wakker maken, zodat ze wat kan klaarmaken.
Weet je?
Maar dat doe ik omdat ik persoonlijk aansprakelijk wil zijn.
En als je echt gelooft dat ik m'n vrouw wakker zou maken, ben je dronken.
Want ik ben bang voor haar, oké?
Het is leuk om een sterke vrouw te hebben, echt.
Er kijken nu vast mannen in het publiek naar hun vrouw van:
'Schat, wil je dat ik klap? Vind je het leuk wat hij zegt?
Ik sta aan jouw kant, maar ik wil er straks niet meer over praten.'
Maar ik vind het wel leuk om een sterke vrouw te hebben.
Maar ik ben wel de baas over de afstandsbediening.
Daar ligt mijn grens, oké?
Ik ben als man de baas van de afstandsbediening.
Zij kiest waarnaar we kijken, maar ik hou de afstandsbediening vast.
Want zo'n stroman ben ik wel.
Bij de baas zijn over de afstandsbediening kun je sowieso niet winnen.
De persoon met wie je samen kijkt, is nooit tevreden.
'Zet hem eens harder, ik kan het niet horen.'
Dan zet je hem harder en begint de reclame.
'Zet eens wat zachter, ben je doof of zo?'
Ik zit altijd in de problemen als we tv kijken.
'Maak niet zo'n herrie met die zak.'
Ooit werd ze boos omdat ik nieste.
'Waarom doe je dat nou?'
'Daar kan ik niks aan doen, denk ik.'
'Nu heb ik niet gehoord wat die kerel zei.'
'Oké, ik spoel wel terug. O, nu begint de hele aflevering opnieuw.
Hier, hou jij de afstandsbediening maar vast.
Ik ga me weer verstoppen in de wc.
Want ik ben een man.'
Ik hou wel van haar. Al kan ze soms onrealistische eisen hebben.
Ze wil bijvoorbeeld dat ik afval.
Ik heb daar weinig verwachtingen over. Ik had vroeger altijd grappen...
over donuts, en soms als ik ergens een optreden geef...
geven ze me dozen met donuts.
Daardoor dacht ik dat ik grappen moest gaan maken over privéjets.
Na een optreden geeft iemand me dan een doos donuts...
en dan ga ik naar m'n hotel en dan staat daar een doos donuts.
Ik kijk er dan naar en denk: ik kan die niet niet opeten.
Dat was een cadeau. Wat zou Jezus doen?
Hij zou ze opeten.
Maar het is altijd een dozijn donuts.
Ik ben dan alleen, en ben meestal maar één avond in die stad.
Als wat voor enorm varken kom ik over op mensen?
'Hoeveel donuts moeten we hem geven?'
'Genoeg voor een kerkgemeenschap.'
'Genoeg voor een kinderhonkbalteam.
Daar redt die vetzak het wel een paar uur mee.'
Ik weet niet wat ik met al die donuts aan moet.
Ik eet er twee op. Oké, misschien vier.
Maar ik weet niet wat ik met de rest moet.
Moet ik ze in m'n rolkoffer doen?
Dat heb ik ooit gedaan. Ik ben er niet trots op.
Zulke dingen hebben we allemaal gedaan.
Zo van: 'Dit is best sneu, maar daar gaan we.'
Rits dicht en op naar het vliegveld.
En natuurlijk werd ik op die dag willekeurig gefouilleerd.
Ik was al door de metaaldetector heen.
Toen zei die man: 'Sorry, we moeten uw koffer doorzoeken.'
En ik had zoiets van...
Wat ik wilde zeggen was: 'Ik heb drugs in m'n kont.'
Want op dat moment leek dat me minder gênant...
dan het onthullen van wat er in m'n koffer zat.
Maar het moest wel.
Die kerel deed de rits open en het was zo'n platte doos donuts.
Krispy Kreme of zo. Die nam de hele koffer in beslag.
Het leek dus wel alsof ik donuts smokkelde.
En die kerel keek me aan en zei:
'Die verkopen ze hier ook. Twee gates terug zit een Dunkin' Donuts.'
Hij had zo veel medelijden in z'n ogen.
'Jij hebt een probleem.'
En ik kon niet zeggen: 'Die zijn niet van mij.
Een kerel gaf die aan me. Ene Al. Al Qaida.
Die gaf ze aan me.'
Ik deed onverschillig. 'Dat zijn mijn donuts.
Ik reis met donuts. Ik wil diabetes krijgen. Laat me toch met rust.'
Aangezien hij alles moest doorzoeken, moest de doos met donuts open.
En omdat ik ermee door het vliegveld had gereden...
zaten alle donuts aan één kant op elkaar geperst.
Het leek alsof ik in de vuilnisbak buiten de donutwinkel had gegraaid.
'O, deze is nog goed. Alleen even de takjes en steentjes eraf halen.
Dat is prima poedersuiker. O, nee. Dat is wasmiddel;'
Die kerel keek me zo aan van: 'Loop maar door.
Dit is vast toch je laatste vlucht.'
Ik reis veel, ik moet vaak door de beveiliging heen.
Ik sta altijd achter degene die nog nooit uit huis is geweest.
Die vragen altijd dingen als: 'Mag ik soep meenemen in het vliegtuig?
Ik heb die zelf gemaakt.' Ik zeg dan: 'Vraag het hun dan.'
'Mag ik mezelf identificeren met een visvergunning?'
'Ik zou...'
'Moet ik m'n schoenen en m'n broek uittrekken?
'Ja, dat moet je.'
Maar dat is nog niks vergeleken bij internationale vluchten...
en de douane en de immigratiedienst. Dat is zo intens.
Die gaan gekleed als de ME.
Ik word altijd zo nerveus. 'Heb ik heroïne bij me?
Ik weet niet eens hoe heroïne eruitziet...
maar misschien heb ik het wel per ongeluk ingepakt.'
En dat korte gesprekje met de man van de douane.
'Wat wilt u in ons land gaan doen?' 'Mensen vermoorden.
Ik was niet voorbereid op jullie strikvragen.'
Ik voel me altijd zo dom als ik internationale reizen maak.
Deels omdat ik het metrieke stelsel niet snap.
Ik ben er wel aan blootgesteld.
Als kind zeiden ze: 'Leer het metrieke stelsel nou.
Iedereen moet het leren, we gaan straks omschakelen.'
En toen zeiden ze tien jaar later: 'Laat maar.
Het is te moeilijk, het is gebaseerd op tientallen.
Laten we een SUV gaan kopen.'
Nu kan ik in het buitenland dus niet naar afstanden vragen.
Ik vraag dan: 'Hoe ver is dat?' Zij zeggen dan: '500 kilometer.'
'Dit zijn niet de Olympische Spelen of een James Bond-film.
Wat is dat in normale taal?'
Ik spreek geen andere talen.
Ik heb vrienden die Spaans en Frans en Portugees spreken.
Ik geef daar niks om. Ik spreek Engels, de taal die Jezus sprak.
Of dan toch in de film die ik heb gezien.
Die grap vind ik geweldig.
Ik zie dan altijd een paar gezichten die kijken van: 'Zeg dat niet.'
'Want in het buitenland besef je dat sommigen Amerikanen niet mogen.
Canadezen mogen ons, en Israëliërs.
Australiërs mogen ons zo graag dat je aan hun oordeel gaat twijfelen.
Je moet onze geschiedenis eens lezen.
Maar ik vind het geweldig wat Europeanen niet bevalt aan Amerikanen.
'Jullie Amerikanen zijn dom, jullie weten niets over Europa.'
We zijn niet dom, we hebben gewoon geen interesse.
Sorry dat ik niet meer over je windmolenland wil weten.
'Hij krijgt zo nog een klomp in z'n reet'.
Bij het debuut van die grap zat de voorste rij vol Nederlanders.
En het kon ze niks schelen.
Zij hebben geen emoties, het doet er niet toe.
'Hij is de meest anti-Nederlandse komiek ooit.'
Ik vind internationale reizen natuurlijk leuk.
Het enige nadeel is dat er te veel buitenlanders zijn.
Het rare als je de wereld rondreist...
is dat je al snel beseft dat mensen overal hetzelfde zijn.
Waar je ook komt, je hebt er goede mensen en je hebt er Russen.
Dat is alleen grappig...
omdat we worden opgevoed met vooroordelen tegen Russen.
Ik heb een vriend die in Rusland geboren is.
Hij is hier op z'n derde komen wonen. Ik denk nu nog dat hij een spion kan zijn.
We weten het niet.
Het leukste is als iemand denkt dat je geen buitenlander bent.
Ik wachtte in Stockholm op een taxi en een Zweedse dame sprak me aan...
zo van: 'Björn Borg. Björn Borg.'
Dat is niet wat ze zei, dat is wat ik hoorde.
Maar ik wist toen dat zodra die dame zou ontdekken...
dat ik Amerikaan was, ze teleurgesteld zou zijn.
Ik besloot toen dus om geen taal te spreken die zij ook sprak.
Zij deed zo van: 'Björn Borg. Björn Borg.' En ik zei...
Zij zei... En ik zei...
En zij zei: 'Spreek je Engels?' En ik zei...
Die vrouw is nu m'n echtgenote.
'Net als in The Notebook.' 'Wat?'
Het zit er nog.
Ik zou best in vorm willen zijn.
Weet je wie er echt goed in vorm was? Jezus.
Jezus is altijd een lekkere dooddoener bij een optreden.
Dat zou hij hebben gewild. 'Hé, als je het over mij hebt...
wil ik dat men zich ongemakkelijk voelt.'
En niet alleen de christenen. Iedereen heeft zoiets van: 'Te vroeg.
Het is pas 2000 jaar geleden. Wacht nog even, vriend.'
Maar Jezus was heel goed in vorm. Wat indrukwekkend was...
aangezien hij brood kon vermenigvuldigen wanneer hij wilde.
'Boem, pretzelbrood.'
In de Bijbel staat niet wat voor brood het was.
Ik beeld me pretzelbrood in.
'Boem, pretzelbrood. Boom, knoflookbrood'
Daarom had hij zoveel volgelingen.
'Kom op, misschien maakt hij wel focaccia.'
Zo liepen mensen in de tijd van de Bijbel.
Ze waren echt fan van die 'Formation'-clip van Beyoncé.
'Hoeveel verwijzingen naar Beyoncé heeft die man?'
Maar wie weet? Misschien kon Jezus brood vermenigvuldigen...
maar had hij geen controle over het type.
Zo van: 'Wil je brood? Boem, zwart roggebrood.
Ik heb vannacht niet veel geslapen.
Maar toch, gratis brood.
Ik zal het nog eens proberen. Boem, melbatoast. Dat is nog nooit gebeurd.
De grote man boven houdt mij voor de gek.'
Natuurlijk vermenigvuldigde Jezus brood om iets duidelijk te maken.
Hij zei: 'Ik kan je brood geven dat je zal voeden...
maar ook brood dat je ziel zal voeden.'
Maar je weet dat iedereen dan zei: 'Doe mij het gewone brood maar.
Dat heb ik liever dan dat brood voor de ziel.
Tenzij je daarmee maïsbrood bedoelt, want ik ben dol op...
Kun je pizza maken? Ik ben dol op pizza.'
Ik besef dat sommigen zich bij grappen over religie onprettig voelen.
Vooral degenen die naar de hel gaan.
'Waag het niet, maak maar weer gewoon grappen over eten.'
Dit is het punt in de show...
waarop ik meestal nadenk over wat ik straks ga eten.
Meestal wordt het biefstuk, want ik ben een man.
En als biefstuk eten mannelijk is, is dat m'n enige mannelijke eigenschap.
Ik weet niks over auto's, ik ben niet handig, ik kan niks maken.
Als er iets stuk gaat in huis, kijk ik m'n vrouw aan van:
'We moeten maar iemand bellen.' Ik bel niet eens. Dat doet m'n vrouw.
En dan komt er een vreemde en kijk ik toe terwijl hij werkt.
'Wil je brownies of zo?
M'n vrouw kan wel brownies maken. Ik weet niet hoe het fornuis werkt.'
Soms doe ik alsof ik wat belangrijkers te doen hebt.
Zo van: 'Ja, ik ga hier even aan m'n diarreegrappen werken...
voor het geval je over sport of biefstuk wilt praten.'
Ik weet niet waarom biefstuk als mannelijk wordt gezien.
Dat komt vast nog uit de tijd dat mannen op dieren joegen.
Ze doodden het dier en aten het dier daarna op.
Nu eten we het dier alleen op.
En het is niet alsof op een koe jagen ooit zo moeilijk was.
'Vandaag, heren, gaan we op de ongrijpbare koe jagen.
O, daar heb je er al een. Oké.
Weet jij hoe je de milkshakes eruit krijgt?'
Maar ik ben dol op biefstuk. Ik heb die van Omaha Steaks.
Koop je vlees online? Dat is geen teken van een probleem, hoor.
Je typt het in en dan krijg je een doos van piepschuim.
In zo'n doos zullen ze mijn nieuwe hart ook komen brengen.
Er loopt altijd een buurman langs als ik een pakje krijg. Zo van:
'Jim heeft weer een doos vlees gehad.
Die woning zal dus over een tijdje wel vrijkomen.'
Als ik thuis biefstuk eet, doe ik er altijd A.1. Steak Sauce bij.
Iedereen heeft diezelfde dunne fles A.1.
Die voelt leeg tot je biefstuk ermee overloopt.
Iedereen heeft al sinds 1989 dezelfde fles A.1.
Ik keek naar de ingrediënten. 'Magie. Magie en pruimen.'
Maar ik ga graag naar van die ouderwetse steakhouses.
Met weinig verlichting en no-nonsense serveersters.
'Je krijgt biefstuk, knul. Je wilt toch biefstuk?'
'Ja, mevrouw, ik wil biefstuk.'
Ben je ooit in zo'n steakhouse geweest...
waar ze je het rauwe vlees tonen?
Die houden ze omhoog richting de tafel. 'Je kunt deze krijgen, of deze.'
En mannen zijn zo visueel ingesteld. 'Gooi maar richting m'n mond.
Vleessie lekker lekker.'
Ze laten je groenten zien, alsof je die niet kent.
'Dit is een aardappel.' 'Dat is een aardappel.'
Maar in een steakhouse zitten groenten niet bij een biefstuk.
Die zijn à la carte, zoals beenruimte bij Southwest.
Ze noemen ze niet eens groenten, maar 'bijgerechten'.
'Wat dat doen ze in een steakhouse met groenten.
Dat zijn geen groenten meer.
'Je kunt spinazie krijgen, maar wel gekookt in roomijs.
En dan is er nog de specialiteit, een gebakken aardappel...
gevuld met 20 staven boter.
Als je op dieet bent, kunnen we er ook maar 19 in doen.'
Ik ben dol op biefstuk. Ik wil begraven worden in een steakhouse.
Nee, m'n kist mag daar tentoongesteld worden.
Dat kan de mensen daar niet eens wat schelen.
'Waarom staat die grafkist daar?'
'Dat was een komiek, z'n wens was...' 'Ja, doe mij maar een entrecote.'
'Komt eraan, Mrs Gaffigan.'
Ik ben dol op biefstuk, maar het is wel barbaars, hè?
We eten een stuk van een koe op en ik ben dol op dieren.
En op dierenvrienden.
De leukste vind ik mensen die een hond in een tas meedragen.
Als ik dat zie, denk ik: wat een schattige manier...
om ons te laten weten dat je gek bent. Want gek zijn ze.
Ze dragen een dier dat kan lopen mee rond in een tas.
Ze gaan niet naar de dierenarts, ze gaan winkelen.
Dat is oké, maar als ik een ham met me meedraag, dan ben ik raar?
En als die hond nou nog maar gelukkig keek.
Die hond heeft altijd zo'n blik van:
'Kun je geloven dat ik in een tasje zit?
Ik was ooit Mexicaanse adel.'
Maar ik snap het. Ik vind het leuk als mensen hun hond aankleden.
Maar hoe loop je met een hond in een jas een dakloze voorbij?
'Sorry. Ik heb al m'n geld al uitgegeven aan een jas...
voor m'n dier dat al geboren is met een vacht.
Ik ben dol op katten. Sommige mensen niet.
Onze buurvrouw heeft een kat. Zij woont in een studio...
of, zoals ik het noem, een kattenbak.
Ze vroeg een keer: 'Kun je merken dat ik een kat heb?'
Ik zei: 'Nee, maar wel dat je een doos met drollen in je flat hebt.
Ik weet niet of dat dezelfde vraag is.
We hebben allemaal wel een vriend met een kat, hè?
In een kleine flat. En als je daar bent, gaat de kat op de bak.
Je doet alsof je neus bloedt en praat gewoon verder.
'Wat wil je op je pizza?' 'Bleek.
Febreze. Kan er een raam open of kan er een muur uit?'
'Bloeden m'n ogen nu? Zullen we de kat een luier omdoen?'
Maar als dierenliefhebber snap ik het.
Bij dieren zijn heeft een geneeskrachtige werking, vind ik.
Maar ik vind ook dat we te hoog over dieren opgeven.
Is de hond de beste vriend van de mens?
Ik heb nog nooit een hond zien helpen verhuizen.
Ja, paarden zijn elegant tot je ze rechtop staand ziet poepen.
Dolfijnen zijn slim. Leer eens Engels, net als Jezus.
Ik zou trouwens nooit dolfijn eten, want ik hou niet van vis.
Ik weet dat mensen me nu gaan tweeten met: 'Dolfijnen zijn zoogdieren.'
Die mensen ga ik blokkeren.
Want zo ga ik met kritiek om.
Hield ik maar van vis. Was ik maar degene die zegt:
'Weet je, ik ga niet vaak uit eten...
maar in plaats van een heerlijke biefstuk neem ik vis...
want ik hou van walgelijk eten.'
Want vis is walgelijk.
Hoe erg ben je eten wel niet zat als je vis bestelt?
'Geef me maar wat goors. Ik gooi graag geld weg.'
Wie is de eerste die een haven in loopt en zegt:
'Dat wat hier zo stinkt, laten we dat opeten.
Vissen houden niet eens van vis. Daarom fronsen ze altijd, zo van:
'Wat stinkt daar zo? 'Dat ben ik. Ik ben een vis.'
Wat is het grootste compliment voor vis? Zeggen dat het niet visachtig is.
Moet het niet wel op vis lijken? 'Neem de hamburger. Die is niet burger-achtig.'
Als iets naar vis ruikt, is het een teken dat er iets mis is.
'Zit daar een luchtje aan?' 'Nee, alles is hier burger-achtig.'
Ik ben katholiek. Elke vrijdag tijdens het vasten eten we vis.
Dat zou symbool moeten staan voor het lijden van Jezus aan het kruis.
Wat? Dat betekent dat op een bepaald moment iemand dacht:
Hoe moeten we het offer van Jezus eren?
De ander zei: 'We kunnen vasten en onszelf uithongeren.'
'Nee, te gemakkelijk.
Wat als we nu eens vis aten?'
Die ander zei: 'Ik word nog liever gekruisigd.'
Echt, dat staat zo in de Bijbel.
In sommige culturen eten ze vis bij het ontbijt.
'Goedemorgen, hier is wat vis. Dat past bij je adem.'
Ik heb 's ochtends niet eens honger.
Omdat ik een paar uur daarvoor al gegeten heb.
Maar vis? Ik ging ontbijten in IJsland en aan het begin van het buffet...
stond een fles visolie met 12 shotglaasjes.
Zij drinken vis voor ontbijt.
Ik weet niet wanneer je vis moet drinken...
maar niet als je wakker wordt.
'Wil je sinaasappelsap, grapefruitsap of vissap?'
Het beste wat grapefruitsap ooit overkomen is.
'Eindelijk ben ik niet meer het ergste wat er is.'
Vis. Ik was in Israël en ben toen gaan ontbijten.
Het hele ontbijtbuffet was gebaseerd op verschillende soorten vreselijke vis.
Altijd geruststellend als een witte, blonde kerel Israël bekritiseert.
'Dit loopt vast goed af.
Pak je iPhone.'
Het is de look. Eruitzien als Hitlers natte droom valt niet mee, oké?
Dit is geen goede look.
Deze look wil je niet als je in het Holocaust Museum rondloopt.
Ik ben in het Holocaust Museum geweest. Dat zou iedereen moeten doen.
Maar zie er dan niet uit zoals ik.
Ik liep daar rond en mensen zeiden: 'Hij was het.
Dat is die vent van de foto.
Hij is niet in Argentinië, maar gewoon hier. Pak hem.'
Eigenlijk ben ik te bleek om Hitler te zijn.
Hitler zou hebben gezegd: 'Ik zei Arisch, niet Arctisch.
Jullie moeten me wel een beetje tegemoetkomen, mensen.'
Zo klonk Hitler trouwens.
ik ben Hitler, schatje dat kan de Hitler-man
Ik ben een zeer bleke blanke man.
Ik ben nog nooit het slachtoffer geweest van discriminatie.
Wel van mensen die denken dat ik racistische grappen leuk vind.
Heb je dat ooit gehad? Waarom denk je dat ik zoiets wil horen?
'Hij lijkt me wel iemand voor wat haat.
Misschien fleuren wat vooroordelen z'n dag wel op.
Als er iemand problemen heeft met kleurlingen, is het die bleke vent vast.'
Ik weet hoe ik eruitzie. Al vergeet ik dat soms.
Vergeet je wel eens hoe je eruitziet? En als je dan een spiegel ziet...
denk je: o, nee.
Wanneer is dat gebeurd?
Want de hele dag door denk je: ik ben Brad Pitt.
Ben ik John Goodman?
'Wat is er mis met John Goodman?'
Maar het valt mee. Het is sowieso gemakkelijker om een man te zijn.
Ook vanwege seksisme, maar vooral vanwege het gewone leven van een vrouw.
Dat ziet er gewoon te moeilijk uit.
Wat sommige vrouwen alleen al met hun haar doen, kleuren en knippen en smurrie.
Wat doen de meeste mannen met hun haar? Geen matje nemen.
Meer hoeft een man niet te doen, alleen geen matje nemen. Top.
En sommige mannen kunnen zelfs dat niet.
'Hebben ze het over mijn matje?' 'Nee, jij hebt een goed matje.'
Een man zijn is gemakkelijker. Sommige vrouwen dragen make-up.
De meeste mannen houden hun broek aan omdat hun riem er al in zit.
'Is die spijkerbroek vies?' 'Zit er een riem in?
Vraag maar weer in 2019.'
En ik zeg niet dat vrouwen dit doen om een man blij te maken...
maar sommige dingen doen ze zichzelf aan, zoals die wenkbrauwen.
Dat doen jullie zelf, dames.
Er is geen enkele persoon ter wereld die zegt:
'Ik zoek iemand die 90 procent van haar wenkbrauwhaar heeft verwijderd.'
Ik weet niet eens waar sommige van die dames voor gaan.
Zo van: 'Ik wil er constant verbaasd uitzien...
alsof ik een baby ga opeten.'
Maar het is een mannenwereld.
Dat is geen grap, gewoon een herinnering aan de dames.
Grapje. Het is gek als je kleine kinderen hebt.
Als je jongetjes en meisjes hebt...
zou je nooit denken dat het een mannenwereld was.
Want als je een jongetje van drie naast een meisje van drie zet...
en moest kiezen wie er later de leiding zou hebben...
zou je niet zeggen: 'De jongen die daar op de tafel kauwt.'
Want jongetjes zijn beesten.
Alle drie m'n zoons hebben me ooit zonder reden een kopstoot gegeven.
'Ja, we zijn wel in de kerk, oké.'
Dat is anders. Als je een dochter hebt, denk je:
moet ik een studierekening openen?
Als je een zoon hebt, denk je: hij zal een paar keer moeten afkicken.
Dat geeft niet.
Ik heb drie jongens en twee meisjes. Genoeg...
om zelfs mormonen te laten zeggen: 'Rustig aan nu.'
Ik reis met m'n kinderen. De jongste twee zijn jongens van drie en vijf.
En reizen met jongens van die leeftijd...
is net seriemoordenaars verplaatsen tussen gevangenissen.
We hebben allemaal de film gezien, we weten dat dat niks wordt.
Ik ben dol op die van drie, maar hij heeft altijd een rothumeur.
Hij kijkt je aan alsof hij je gaat neersteken met een krijtje.
Of alsof hij aan het poepen is. Of soms allebei tegelijk.
Die van vijf is een expert in ontsnappen. Hij is de El Chapo onder de kinderen.
Zet hem neer en hij rent weg.
En dan moet ik die van twaalf betalen om hem te halen.
Soms kan ze hem niet vinden en moet ik wel opstaan...
om m'n eigen kind te gaan zoeken.
Soms kan ik hem niet vinden. Je vindt het kind altijd wel.
De grap eindigt niet met: 'Nu heb ik vier kinderen.'
Je vindt het kind en die is dan bij een bewaker.
Ze zijn altijd bij een bewaker.
Dat is dan ongemakkelijk, omdat ik nog vier kinderen bij me heb.
Net een wandelend diorama voor voorbehoedsmiddelen.
Het helpt niet dat ik meestal iets aan het eten ben.
Het is moeilijk om bezorgd te lijken terwijl je een corndog eet.
'O, daar is hij. Waar is de mosterd?'
Maar zo is het ouderschap. Veel stress.
Ouder zijn is een offer. Het is vermoeiend, het is duur.
Soms voelt het als ondankbaar werk.
Maar uiteindelijk ga je dood.
M'n vrouw haat die grap.
En om eerlijk te zijn, zij doet 90 procent van het werk.
En mijn tien procent voelt al als te veel werk.
Ik word afgezet. Tien procent van vijf kinderen.
Dan moet ik een halve dag voor één kind zorgen.
Net een alleenstaande moeder.
Bij die grap denkt het publiek: misschien is Jim wel een eikel.
M'n vrouw is geweldig. Zelfs als er heel veel stress is...
kijkt ze me aan met een blik...
die ik alleen maar kan beschrijven als spijt.
Maar ze is katholiek, dus stoppen is geen optie. Bedankt, Jezus.
Ik weet dat m'n vrouw te goed voor me is. Ze is dun en mooi.
Ik zie eruit alsof ik al een vrouw heb opgegeten.
Ze is geweldig. Ze is m'n schrijfpartner. We doen alles samen.
Ze is briljant. Ze is creatief...
en getalent... Ik kan haar handschrift niet lezen.
Nee, we zijn echt gelijken. Oké, als ik een auto huur, mag zij niet rijden.
En dat is geen seksisme. Ik wil gewoon niet dood.
Ze mag m'n kinderen wel vervoeren. Dat maakt me niet uit.
Maar als ik in de auto zit...
Ze is geweldig. Het meest ongelofelijke...
wat m'n vrouw kan, is zich alle nare dingen herinneren die ik ooit heb gedaan.
Daar begint ze dan over. Tijdens het tv kijken zegt ze:
'Weet je nog hoe je me vernederde toen we uit eten gingen?'
'Nu wel. Dat had ik vast verdrongen toen ik naar eigenwaarde zocht.'
Ze is wel erg goed in vergeven, hoor. Alleen niet in vergeten.
Maar vergevingsgezind willen we allemaal zijn.
Paus Johannes Paulus II vergaf de man die geprobeerd had hem te vermoorden.
Oké, hij was wel de paus.
Hij kon niet zeggen: 'Martel de schoft maar.'
Hij moest wel.
Maar de paus ging naar zijn cel toe en vergaf het de man daar.
Maar toen ging hij weg. Hij hoefde niet met hem samen te wonen.
Dan hadden we wel eens gezien hoe lang hij vergevingsgezind was gebleven.
'Paus, jouw beurt om de vaat te doen.' - 'Heb jij mij niet neergeschoten?
Volgens mij moet jij altijd de vaat doen nu.
Wees gezegend, mijn zoon.'
Paus zijn, dat is een zware baan. Zijn er hier pausen?
Nee?
Je weet dat het zwaar is omdat de vorige paus gestopt is.
Hij had zoiets van: 'Ik ben er klaar mee. Ik ga.'
Iedereen in het Vaticaan zei: 'Jij hoort voor God te spreken...
tot je sterft.' En de paus zei: 'Van God moet ik stoppen.
En meer kaas eten.'
Onze nieuwe paus, Franciscus, belt mensen op.
Waarom zou je ooit geloven dat het de paus is?
'Hallo? Met de paus.'
'Kun je even wachten? Ik heb Spider-Man aan de andere lijn.'
M'n vrouw is dol op bellen. Ik word nog liever aangereden.
Niet door een grote auto, door een Mini Cooper.
Dat zou ik liever hebben dan 20 minuten bellen.
Zij zegt altijd: 'Het lijkt wel alsof je wilt stoppen met bellen.' 'Klopt.
Ik hou van je, ik kan m'n arm gewoon niet zo lang omhooghouden.'
Ik kan niet geloven dat er nog mensen bellen.
Je hebt e-mail en sms.
Soms gaat m'n telefoon en kijk ik ernaar en denk ik:
hij kan maar beter bellen om te zeggen dat z'n handen eraf gehakt worden.
'Ik wilde je stem gewoon horen, papa.' 'Koop dan m'n album.'
Dat was het dan. Ontzettend bedankt.
Ondertiteld door Josephine Runneboom